NERWICA NATRĘCTW

Hej kochani! Postanowiłam opisać tutaj mój problem, ponieważ pomysłałam, że ktoś z was może mieć taką sytuację jak moja i nie wie co mu dolega. Właśnie zdałam sobie sprawę, że mam nerwicę natręctw, ale zacznijmy od początku. Kiedyś nie utrzymywałam porządku w pokoju. Nie zwarzałam uwagi na to czy mam bałagan, wyniesione brudne naczynia do kuchni czy też kurz na półkach i brudną podłogę. Było mi zupełnie obojętne czy mam pleśń na szklance czy nie wytartą, klejącą plamę na podłodze. Wiem, brzmi to obrzydliwie, ale niestety byłam kiedyś takim flejtuchem.

Jakiś czas później ni stąd ni zowąd zaczęłam bardziej dbać o porządek. Sama nie wiem dlaczego. Regularnie wynosiłam brudne naczynia i ścierałam kurze. Z biegiem czasu zaczęło się to przeradzać w obsesję i już nie potrafiłam mieć bałaganu w pokoju. Zawsze musiałam mieć czyściutko i tak zostało mi do dziś. Na początku nawet lubiłam mieć porządek, ale dość szybko moje (dzisiaj obsesyjne) sprzątanie, stało się uciążliwe. Obecnie nie wyobrażam sobie, że mogłabym mieć brudno w pokoju.  Sprzątam swój pokój conajmniej 2 razy dziennie. Kiedy tylko widzę kurz dostaję szału. Doszło do tego, że potrafie nawet włączyć odkurzacz o 22 kiedy rodzice kładą się spać, żeby odkurzyć czyste już łóżko. Mało tego, na biurku muszę mieć wszystko idealnie, równiutko poukładane. Głośniki muszą być postawione symetrycznie, monitor musi być ustawiony idealnie prościutko. Lakiery do paznokci w rządku, naklejką do zewnętrzej strony. W dodatku cały czas nieustannie myję dłonie. Nie potrafię tknąć czegokolwiek brudnymi rękoma, ponieważ wzbudza to we mnie pewnego rodzaju obrzydzenie. Także jak np. mój brat pisze na mojej klawiaturze, kiedy wychodzi, odrazu ją wycieram szmatką i dezynfekuje. Po prostu jestem pedantką. Nie mogę uwierzyć, że kiedyś bałagan zupełnie mi nie przeszkadzał. 


























Ostatnio szukałam informacji na ten temat i przeczytałam, że jest to zaawansowany początek nerwicy natręctw. Chwile poszperałam o tej chorobie i dowiedziałam się, że cierpię na więcej jej objawów. Oprócz nadmiernego pedantyzmu, są to nawracające wątpliwości i nieustanne pytania typu "czy napewno światło jest zgaszone? Czy z kranu nie kapie woda?". Odczuwanie silnej potrzeby zapamiętywania nieistotnych szczególów, ciągłe przestawianie rzeczy znajdujących się w danym pomieszczeniu, układanie ich i porządkowanie. Także przymusowe czynności i wielokrotnie powtarzane zachowania, przez które wmawiam sobie, że dzięki ich wykonaniu zapobiegnę jakiejś tragedii np. "Jeżeli 15 razy nie zamknę i nie otworzę tych drzwi moja mama nie umrze". Jeżeli ktoś z was cierpi na tego typu przypadłości radziłabym jak najszybciej skontaktować się z psychologiem. Nie martwcie się, ponieważ można się z tego wyleczyć. Wiadomo im szybciej tym lepiej bo później może być jeszcze gorzej, a droga leczenia będzie jeszcze dłuższa i cięższa, zresztą jak to jest z każdą inną chorobą. 

                                                                        A Wy macie jakieś obsesje?